Архіў сусветнай музыкі па-беларуску

Сёння я раскажу вам пра будучыню. Пра штучны інтэлект і няспынныя эксперыменты. Пра філасофію і этыку. І, канешне ж, пра музыку. Гэта будзе гісторыя Холі Херндан — жанчыны, якая спявала ў царкоўным хоры і кайфавала на берлінскіх рэйвах, выступала на разагрэве ў Radiohead і абараніла кандыдацкую ў Стэнфардзе. Нарадзіла Spawn і аддала свой голас усім нам з надзеяй на светлую будучыню. Абавязкова прачытайце гэты тэкст — аднойчы ўсё тое, пра што тут ідзе гаворка, стане часткай нашай рэчаіснасці. Цалкам верагодна, ужо стала. 

Гэтая музыка нарадзілася ў дыктатуры. Пад пякучым сонцам, пасярод фантастычнай прыгажосці паўднёвай Іспаніі. У ёй зміксавалася жарсць і туга фламенка, смелыя псіхадэлічныя фантазіі і мары аб свабоднай будучыні. Гэтыя песні зараджалі сваёй энергіяй усю краіну. Сёння я пакажу вам музыку гурта Triana, які прынёс у псіхадэлічны рок глыбіню, прыгажосць, жарсць і адчай фламенка. Калі хочаце зразумець феномен андалусійскага року, то гэтая гісторыя вас дакладна натхніць і стане пачаткам неверагоднага падарожжа ў чароўны свет эмацыйнай і свабоднай музыкі паўднёвай Іспаніі. 

Цемра, дым — і сцэна патанае ў гуку. Гітарныя дроны і цяжкія рыфы гудуць, нібы рэактыўны рухавік, барабанныя ўдары аддаюцца ў грудзях слухачоў. На сцэне – тры постаці: барабаншчык перад велізарным гонгам, басіст з двухгрыфавай гітарай і гітарыстка, якая маўкліва выводзіць пранізлівыя сола. Гэта гурт Boris – японскае трыё, вядомае тым, што вось ужо тры дзесяцігоддзі разбурае жанравыя межы цяжкой музыкі і застаецца легендай сусветнага андэрграўнду. Гэта гісторыя пра тое, як аўтэнтычная культура афарбавалася заходнім уплывам і сама пачала ўплываць на музыкантаў па ўсім свеце.

Туарэгі спрадвеку вандравалі па прасторах Сахары, не прызнаючы межаў паміж сённяшнімі Алжырам, Малі, Нігерам і Лівіяй. Пасля распаду французскай каланіяльнай імперыі ў 1960-х іх традыцыйныя землі — Сахель — апынуліся падзеленымі паміж некалькімі дзяржавамі. Туарэгі адчувалі сябе ізгоямі: цэнтральныя ўрады новых краін часта ставіліся да іх даволі жорстка. У адказ у розных куточках Сахеля ўзнімаліся паўстанні. Але амаль кожны раз яны жорстка душыліся, а мара пра незалежную дзяржаву Азавад заставалася не здзейсненай. Як у пустыннага народу атрымалася здзейсніць рэвалюцыю з гітарамі ў руках? І хто стаў яе сімвалам?

Амаль упэўнены: адзінае, што вы чулі пра кітайскі Ухань — гэта навіны пра каранавірус. Але зараз вы моцна здзівіцеся! Менавіта Ухань — сталіца кітайскага панку з працоўных кварталаў. Менавіта тут нарадзіўся галоўны пратэстны гурт рэгіёну, які рэгулярна паказвае ўраду свой фалас. У прамым сэнсе. Гэтыя музыканты міксуюць радыкальныя для Кітая тэксты і магутны і энергічны кельцкі панк, які ўвогуле незразумела адкуль узяўся ва Ўхані. Магутная гісторыі пра сапраўдны культурны супраціў у таталітарнай краіне! Сёння я раскажу вам пра сапраўдную легенду кітайскага панку SMZB і іх незвычайны для краіны саўнд. 

Славенія шасцідзесятых - гэта пах свежага хлеба з вясковых пякарань і гул савецкіх "Лад", змяшаны з цурчаннем акардыёнаў на сямейных вяселлях. У гэтай краіне, заціснутай паміж Альпамі і Адрыятыкай, акардыён быў больш, чым інструмент: ён быў працягам размовы, свята, нават палітычнага маніфесту. У краіне інструмент гучаў літаральна ў кожным доме. Гэта была славенская народная гітара. Але нехта мусіў пераасэнсаваць уплыў акардыёна на традыцыйную культуру, вывесці яго з-за вясельнага стала і паказаць зусім іншай публіцы. І зрабіў гэта Братка Бібіч — культавая постаць славенскага авангарду. 

Калі вы сапраўдны аматар кінажахаў, то напэўна ж ведаеце, што ў 70-х італьянскія хорары былі на магутным уздыме. Фільмы штампаваліся імкліва і большасць з іх узгадае хіба толькі самы адданы фанат жанру. Але сёе-тое прыгожа састарэла і цяпер з’яўляецца сапраўднай класікай. І ў першую чаргу гаворка пра фільмы Дарыё Арджэнта. Але сёння размаўляць будзе не пра кіно, а пра музыку. Прычым тут Арджэнта і яго хорары? Чытайце і пра ўсё даведаецеся!

У самым канцы 10-х італьянец Джыа Арлота прыехаў у невялікі шахцёрскі горад у Замбіі. Там ён шукаў чалавека, якога калісьці ведалі ў Афрыцы як Джагера. Ён быў сапраўдным рок-героем і фактычна сфармуляваў цэлы музычны напрамак, пра які пасля шмат пісалі сусветныя медыі. У выніку размовы афрыканскі Джагер зноў узяў у рукі гітару і адрадзіў свой культавы калектыў WITCH, з якога ўсё пачалося. Сёння я раскажу вам гісторыю, як у афрыканскай краіне нарадзіўся аўтэнтычны музычны жанр.

У 2015 годзе на Еўрабачанні ў Вене адбыўся самы шчыры і незвычайны выступ за ўсю гісторыю конкурсу. Ён працягваўся ўсяго толькі паўтары хвіліны, але яго значнасць і глыбіня значна пераўзыходзіць усё тое, што дагэтуль паказвалі на тэлешоў. На сцэну Еўрабачання выйшаў фінскі панк-гурт Pertti Kurikan Nimipäivät з песняй «Aina mun pitää» («Мне заўсёды трэба») і пракрычаў свой маніфест так, каб было чутно па ўсім свеце.

Гэты сямейны дуэт натхняе музыкантаў па ўсім свеце. У любві да іх прызнаваліся Дэвендра Банхарт, FKA Twigs і шмат хто яшчэ. А пачыналася ўсё ў ванным пакоі маленечкай французскай кватэры, дзе дзве сястры запісалі ўтульны, дзіўны і неверагодна прыгожы альбом. Сёння я раскажу вам гісторыю CocoRosie — чароўнага праекта, які нарадзіўся спантанна, а стаў сапраўдным падарожжам у свет вольнай ад стэрэатыпаў музыкі. 

Bloodywood пачалі свой шлях як «парадыйны гурт», выкладваючы на ​​YouTube метал-каверы папулярных балівудскіх песень. Праз шэсць гадоў яны аб'ехалі каля 90 краін, выступілі на Wacken Open Air і іншых крутых фестывалях, і сталі першым індыйскім метал-калектывам, якія трапіў ў чарты Billboard. Сёння я прынёс вам гісторыю пра тое, як жарт перарос у гісторыю поспеху, а карпаратыўны юрыст і талент мэнаджар сталі сусветнымі зоркамі. 

Аднойчы 28-гадовы сірыйскі хлопец атрымаў запрашэнне выступіць на вяселлі. Прапанова была цікавая, але дзіўная, бо ніколі дагэтуль ён не спяваў публічна. Але адмаўляцца не стаў і ў выніку стаў сусветнай зоркай! Гэта гісторыя пра самы незвычайны шлях да Гластанберы, які сабе толькі можна ўявіць. Сёння ты лупіш імправізацыі на вяселлі ў сірыйскай вёсцы, а заўтра ладзіш шалёны рэйв на адным з галоўных фестываляў свету.

Гэтая гісторыя настолькі нецікавая, што магла б прэтэндаваць на адпаведную ўзнагароду на конкурсе нецікавых гісторый. Сямёра аўстралійскіх сяброў вучыліся ў школах Мельбурна, Дэлінквіна і Джылонга і тусаваліся разам. Пасля трое з іх паехалі вучыцца ў тэхналагічны ўніверсітэт, а ў вольны час збіраліся ўсёй тусоўкай і джэмавалі ў гаражы. Ну вось і ўсё. Хто б мог падумаць, што менавіта так пачнецца самае захапляльнае і неверагоднае падарожжа ў сучаснай папулярнай музыцы! 

Аднойчы чацвёра мангольскіх хлопцаў апынуліся закрытыя ў здымнай кватэры недзе ў Аўстраліі падчас локдаўну. Прычым хлопцы былі няпростыя, а сусветна вядомы рок-гурт. Што? Сусветна вядомы мангольскі гурт? У Аўстраліі? Так, менавіта. Дык як жа гэтыя хлопцы сталі вядомымі на ўвесь свет? І адкуль у іх такая прага да мангольскай традыцыі і аўтэнтыкі? Усё проста: яны зрабілі тое, чаго ніхто не рабіў дагэтуль і літаральна з першых сінглаў сталі сусветнымі зоркамі.

Да пачатку васьмідзесятых Венесуэла адчувала востры сацыяльна-эканамічны крызіс, людзі былі незадаволеныя карумпаваным урадам і жылі ў стане апатыі. Ніхто не спадзяваўся, што нешта ў краіне можа памяняцца да лепшага. Цяжкі венесуэльскі застой прывёў да з'яўлення ў краіне новых лідараў і гульцоў. І тады завіравала! Васьмідзясятыя ў Венесуэле сталі перыядам надзей і яркіх пробліскаў творчасці, якія заўсёды суправаджаюць вось такія сацыяльна-палітычныя змены. Адным з такіх стаў гурт Sentimiento Muerto.

Гэты чалавек зрабіў сабе сусветную кар’еру насуперак абставінам. Ён увогуле не меў ніякіх шанцаў стаць музыкантам — падавалася, што ўсё навокал супраць гэтай мары. Ён жыў на вуліцы, змагаўся з сярэднявечнымі забабонамі, перастаў размаўляць з сям’ёй, а ў выніку зрабіўся зоркай і гастраляваў па ўсім свеце. Напэўна, вы нічога не ведаеце пра гэтага чалавека, хоць яго біяграфію можна ёмка экранізаваць і гэта будзе захапляльнае відовішча. Сёння я раскажу вам пра залаты голас Афрыкі — Саліфа Кейта. 

За сапраўднай музычнай экзотыкай мы сёння з вамі выправімся ў Японію — краіну, дзе можна знайсці самыя незвычайныя, аўтэнтычныя і яскравыя гурты. Іншая планета! Калі ніколі не паглыбляліся ў гэты чароўны свет, то вас чакаем шмат цікавых адкрыццяў. Сёння я раскажу вам пра складаны гікаўскі мат-рок і дзяўчат з Кіёта, якія нібыта нарадзіліся з гітарамі ў руках. Гэта гісторыя неверагодна прыгожага і і вынаходлівага гурта tricot. Вы яго абавязкова палюбіце! 

Калі вы хацелі б павандраваць па экзатычнай Афрыцы, то апошні (ці перадапошні) ваш выбар — ДР Конга. Але калі хочаце даведацца, як гучыць гэтая краіна, ехаць туды не абавязкова. Бадай, найлепшым саўндтрэкам для Кіншасы і яе каларытнага раёна Нгўака стануць навакольныя гукі — аўтамабільныя клаксоны, грукат металу, крыкі людзей — і змрочны мінімалістычны саўнд gqom. Усё гэта сабралі ў свой саўнд KOKOKO! і зрабілі з гэтага музыку: са смецця, клаксонаў і мінімалістычнай электронікі.

Вашае знаёмства з аргентынскім фальклорам пачалося вельмі даўно. Напэўна, вы і самі таго не ведаеце. Аднойчы бацькі ўключылі перадачу «В мире животных», і гэтая мелодыя назаўсёды засталася ў свядомасці. Гэта толькі адзін са шматлікіх прыкладаў кіпучай і неўтаймаванай музыкі з іншага канца свету — проста самы вядомы вам. А сёння я раскажу пра зусім іншага аргентынскага майстра — фантастычнага Дзіна Салуццы і яго неверагодны банданеон. 

У гэты гурт немагчыма не закахацца. Кожная песня, кожны гук, кожная эмоцыя гучаць так эмацыйна і пераканаўча, што ты пачынаеш жыць у гэтым меланхалічным нуарным сусвеце.  
Магчыма, вы нічога не чулі пра The Blue Nile — гурт, які існаваў па-за законамі індустрыі, ствараў музыку па-за часам і стаў крыніцай натхнення для шматлікіх сучасных зорак. Але самі яго ўдзельнікі зоркамі так і не сталі.
Сёння вас чакае падарожжа ў шчымлівы і неверагодна прыгожы сусвет урбаністычнай адзіноты, меланхоліі і крохкай надзеі.